Рубрика: Ռուսերեն

Домашнее задание. 26 февраля- 2 марта

Урок 1

Домашнее задание: прочитать и уметь пересказывать на уроке рассказ НаринэАбгарян

 

Чувство долга ( из сборника” Рассказы к Новому году и Рождеству)

Было мне одиннадцать лет, все шло хорошо, из денег я предпочитал красные десятки, хотя давали мне в школу максимум желтоватые рубли. Тем не менее копейки все равно за людей мною не воспринимались, но лишь до тех пор, пока я не получил в подарок копилку. Опустив в классического борова первую монету, я сразу же лишился рассудка. Откуда-то взялась патологическая жадность и развился слух. Тратить деньги я перестал в принципе, а звон выпавшего из кармана чужого медяка начал слышать за несколько километров. Мне до дрожи в пятках хотелось поскорее наполнить свиноподобный сундучок и посчитать сокровища. Я даже начал взвешивать копилку на безмене, чем немало озадачил родителей, которые не понимали, как можно перевести силу тяжести в суммы. Незадолго до окончательного заполнения фарфоровый сейф переехал ко мне в кровать. Я засыпал и просыпался с ним в обнимку, так как боялся, что чудовища, вроде бы переставшие жить под моей кроватью уже пару лет как, вернутся и украдут накопленное.

Приближался Новый год. Я ожидал различных зимних подарков и собирался либо купить коньки к подаренной клюшке, либо наоборот. Чуть ли не второго января я торжественно расколотил ларец, растекся между монетами, облобызал каждую, посчитал несколько раз, разложил по номиналу и увидел нирвану всеми доступными на тот момент глазами. Ненадолго вернувшись в реальный мир, я задумался, как же это все поменять на бумажные деньги. Пришлось обратиться к бабушке, которая умилилась малолетнему скряге и согласилась помочь. На следующий вечер она сообщила, что обмен произошел, но попросила эти деньги на пару дней в долг. Я был горд – профинансировать практически главу семьи, это ли не верх могущества? Проценты брать не стал. Еще через день бабушка попала в больницу, о чем я узнал из случайно услышанного разговора родителей.

Я, как мне кажется, не самый плохой человек и точно был хорошим ребенком. Меня близкие любили, и я их любил, заботился о них, рисовал открытки, читал с табуретки стихи, писал про семью в стенгазете, гордился, ценил, но в тот момент, когда я услышал о бабушкином несчастье, темная сила затоптала все ростки добродетели на поверхности моей души.

«А что будет с моими деньгами, если…» Я возненавидел эту мысль, как только она появилась, и загнал ее в самый дальний угол моей головы, но и оттуда она сверкала пурпурно-фиолетовым. Нет, я, конечно, переживал, даже плакал, но мысль-то проскочила. Мне стало очень стыдно, мерзко и противно из-за ее рождения. Ох уж эти метания порядочного человека, которые на корню убивают возможность спокойного совершения непорядочных поступков!

На мое и общее счастье, скоро выяснилось, что жизни бабушки ничего не угрожает, и я вновь начал ощущать себя достойным сыном своих родителей, пока опять же не подслушал разговор о потенциальных проблемах с бабушкиной памятью после случившегося.

Пока речь шла о жизни и смерти, свет во мне, разумеется, побеждал тьму, и я, конечно, не думал о деньгах, если не считать самого первого мгновения. Но вот теперь дьявол занялся мною всерьез, и он был в мелочах, точнее, в мелочи.

Я живо представил себе, как здоровая и невредимая бабушка возвращается домой, все счастливы, она все помнит, кроме своего долга. Воспаленное воображение нарисовало мне именно такую картину частичной потери памяти. «Лучше она бы что-то другое забыла, например про тройки в четверти или про разбитую вазу, но ведь не вспомнит именно про деньги, уж я-то чувствую». Пару дней я провел детально изучая амнезию по имевшейся в доме медицинской литературе. Обретенные таким образом знания меня не порадовали. Настроение ухудшилось до предела.

Ждать исхода не представлялось возможным, и я напросился на визит в больницу. Разумеется, признаваться в своих страхах у меня в планах не было, но как-то прояснить ситуацию с бабушкиной памятью хотелось.

По дороге я провел разведку.

– Папа, а что, бабушка может про меня совсем забыть? – полным трагического сочувствия голосом поинтересовался я у хорошего врача.

– А что ты натворил? – без тени сомнения в причинах моей сентиментальности отреагировал хороший отец, знавший, с кем имеет дело.

– Я ничего, просто так спросил. – Изобразить научный интерес мне, очевидно, не удалось.

– Ты не волнуйся, я, если что, про тебя напомню.

После этих слов я замолчал до самой палаты.

– Ну вот вы зачем ребенка в больницу притащили? – Бабушка была достаточно бодра.

– Сам вызвался, – порадовал папа.

– Спасибо, Сашуль, мне очень приятно, как дела?

А вот мне не было очень приятно. Вновь на меня напали стыд и самобичевание.

«Спроси, спроси ее про дни перед больницей», – шептал в ухо внутренний демон, державший в руках коньки, на которые я собирал деньги.

– Хорошо, – выдавил я из себя.

– Очень твоей памятью интересовался, – огрел дубиной меня и демона смеющийся отец.

Я мгновенно вспыхнул.

– Моей памятью? – удивилась бабушка.

Я ненавидел себя, весь мир, деньги, коньки, копилки и особенно папу.

– Ага, вероятно, рассчитывает, что ты о чем-нибудь забудешь, уж слишком тревожный голос у него был, когда спрашивал. – Отец упивался моментом, не подозревая, что его предположение диаметрально противоположно истине.

– Слушай, а может, у меня и правда с памятью проблемы? Саня, напомни, что я должна забыть? Я не буду ругать, просто я и правда грехов за тобой не помню последнее время.

Если бы я тогда знал, что такое сюрреализм, то точно бы охарактеризовал ситуацию этим словом.

– Ты ничего не должна забыть! Я правда просто так спросил, когда услышал про болезнь! Я же все изучаю! – Я уже почти рыдал, но это была правда, я практически жил внутри Большой советской энциклопедии, если вдруг узнавал о чем-то новом.

– Да ладно, успокойся ты, ну забыла – значит, забыла, считай, что тебе повезло, – с улыбкой на лице попыталась успокоить меня бабушка.

На этой фразе даже демон внутри меня начал смеяться. Я же просто был готов взорваться на месте. «Повезло?!»

– Я пошел в туалет, – прикрывая свой отход, произнес я дрожащим голосом, полным обиды и разочарования.

«Деньги – зло. Я тону во вранье. Я больше никогда, никогда…» – и далее целый список, заканчивающийся клятвой не давать в долг более, чем готов потерять. Вот такие мысли крутились в моей голове все дорогу из больницы домой.

Вечером папа сдал мне мелочь, как это периодически происходило весь последний месяц, и спросил:

– Когда копилку-то разбиваешь?

Мне стало совсем нехорошо. В списке «никогда более» ложь находилась на первом месте, а рассказать отцу о судьбе накоплений в нынешних обстоятельствах означало бы катастрофу. Редко когда так ясно осознаешь полную безвыходность своего положения.

Похолодевшими губами я пролепетал:

– Я ее уже разбил, так что мелочь больше не нужна, спасибо.

– О как, и сколько насобирал? – не отвлекаясь от книжки, поинтересовался отец.

Его равнодушие так диссонировало с бурей, бушевавшей внутри меня, что мне казалось, этот контраст осязаем и виден невооруженным взглядом, как парашют Штирлица в известном анекдоте.

– Двенадцать рублей. – Обреченность чувствовалась в каждом слове.

– Куда дел?

Я как раз в тот момент читал «Колодец и маятник» Эдгара По. В рассказе инквизиция создала комнату, стены которой сжимаются, загоняя жертву в бездонный колодец.

– В долг дал, – выполз ответ.

«Господи, если он не спросит „кому“, я обещаю тебе… ну, в общем, все обещаю, что хочешь!!!»

– Кому? – Папа отвлекся от книги и посмотрел на меня с неподдельным любопытством.

Бога нет. Ох. Я опустил глаза, обмяк, усох и начал сознаваться:

– Баб…

И вдруг зазвонил телефон. Я рванул к нему, как раб с плантации:

– Але!

– Саня, это бабушка, папа дома? И, кстати, не забудь у меня свои двенадцать рублей забрать, когда в следующий раз придешь.

– Да мне не горит. – От моих щек в тот момент можно было прикуривать. – Пап, тебя.

За время папиного разговора я стремительно почистил зубы, разделся, лег спать и, понимая, что не засну, стал учиться изображать спящего. Папа так и не заглянул. Я вошел в роль и вырубился.

Эпилог

Через два дня я заехал к бабушке, забрал деньги, положил их в варежку, которую немедленно оставил в трамвае. Я не удивился и не расстроился. В графе «Уроки» стояло «Оплачено».

А рассказ этот о бабушкином великодушии и такте. Именно эти качества, к сожалению, все реже и реже встречаются в людях.

 

Расскажи ( устно), а как ты поступаешь, обращаешься со своими бабушкой и дедушкой. Какие забавные случаи, связанные с ними у вас были?

 

Реклама
Рубрика: Հայոց լեզու

Դերանուններ. (անձնական դերանուն)

Օգնություն այրի կնոջը

Քահանայի մոտ եկավ գեղեցիկ հագնված մի մարդ:

-Սուրբ հայր, ես (անձնական, եզակի թիվ, ուղղական, առաջին դեմք, ) եկել եմ քեզ (անձնական, եզակի թիվ, տրական, երկրորդ դեմք) մոտ խորհուրդ հարցնելու.

-Ի՞նչ է պատահել, զավակս:

Ես (անձնական, եզակի թիվ, ուղղական, առաջին դեմք) ճանաչում եմ մի այրի կնոջ, ով  ունի վեց երեխա: Նրանք (անձնական, հոգնակի թիվ, ուղղական, երրորդ դեմք) մահանում են քաղցից:Կրտսեր աղջիկը շատ լուրջ հիվանդ է. նրան (անձնական, եզակի թիվ, տրական, երրորդ դեմք) բուժում է հարկավոր, բայց գումար չունեն:Նրանք (անձնական, հոգնակի թիվ, ուղղական, երրորդ դեմք) նաև չունեն գումար ,որ վճարեն տան վարձը:Ես (անձնական, եզակի թիվ, ուղղական, առաջին դեմք) ցանկանում եմ ,որ Դուք (անձնական, հոգնակի թիվ, ուղղական, երկրորդ դեմք) ինձ օգնեք հավաքել գումար նրանց (անձնական, հոգնակի թիվ, սեռական, երրորդ դեմք) համար,որ նրանք (անձնական, հոգնակի թիվ, ուղղական, երրորդ դեմք) դրսում չապրեն:

-Դա շատ լավ արարք է:Քո (անձնական, եզակի թիվ, սեռական, երկրորդ դեմք)տեղը ես (անձնական, եզակի թիվ, ուղղական, առաջին դեմք) նույնպես այդպես կվարվեի:Իսկ դու (անձնական, եզակի թիվ, ուղղական, երկրորդ դեմք) իրենց (անձնական, հոգնակի թիվ, սեռական, երրորդ դեմք) ի՞նչն ես (անձնական, եզակի թիվ, ուղղական, առաջին դեմք):

Ես (անձնական, եզակի թիվ, ուղղական, առաջին դեմք) այդ տան տերն եմ ,որտեղ նրանք (անձնական, հոգնակի թիվ, ուղղական, երրորդ դեմք) ապրում են:

Рубрика: homework, Անգլերեն

English

nystce-english-language-arts-practice-and-study-guide_118438_large

February 26-March 2

Find information about the United Kingdom

Grammar:should and shouldn’t

Hometask:ex.2/c, page97 , ex.4/b page 98

Ex. 2/c, page 97

1) Steve: I don’t know which jacet to wear.

Paul: The white one’s great. I think you should wear that one.

2) Jane: There’s a programme about Japan on TV tonight.

Tim: Really? Then I should watch it. I’m doing a project on Japan.

3) Alex: My eyes really hurt. Should I go to the doctor?

Father: No, but you shouldn’t watch television so much, Alex.

4) Amy: I’m tired.

Lucy: Me too. It’s nearly 11:30. I think we should go to bed.

5) Ann: What do you think? Should I wear jeans to the party this evening?

Carol: No, everybody’s wearing party clothers. You should wear your long dress.

6) Peter: Mum, I feel awful this morning.

Mother: Yes, you look ill. Perhaps you shouldn’t go to school today.

 

Ex. 4/b, page 98

1) A cheerful person is usually happy and smiles a lot.

2) An honest person tells what he/she really thinks.

4) A ha8d-working person works a lot.

5) An organised person is tidy and keeps things in order.

6) A kind person helps people and thinks about their feelings.

7) A friendly person is easy to talk to and makes friends easily.

8) A polite person always says please and thank you.

 

Lesson 2

Heroic Ulises on a journey of hope/read the text and trasnlate/page100

Grammar:present perfect

Рубрика: Գրականություն

Իտալական գրականություն

բուցատի

 

Դինո Բուցատի — 1906 — 1972թթ.

 

 

Առնետները

Վերլուծություն…

Այս պատմվածքից ես հասկացա, որ պետք է միշտ վախը հաղթահարել, երբեք չթողնես, չթողնես, որ նա քեզ հաղթի, պետք է երբեք չհանձնվես և նրան առիթ չտաս մեծանալու և շատանալու: Եթե դու ինչ-որ բանից վախենում ես պետք է ուղղակի քիչ-քիչ փորձել, բայց ոչ թե ասել ես վախենում եմ, չեմ կարող, և հրաժարվել այդ ժամանակ վախդ կհասկանա, որ իր հակառակորդը թույլ է և կգրոհի, իսկ դու կպարտվես:

Երգը պատերազմի

Այս պատմվածքը կարդալով ես հարսկացա, որ երբեք ոչինչ նույնը չի մնում, միշտ ամեն բան փոխվում է: Այս պատմվածքը ես նմանեցրեցի Արտույտի երգը պատմվածքին, որովհետև անյտեղ նունպես մի մարդ նկատեց, թե արտույտը ինչ գեղեցիկ էր երգում և տարավ իր հետ նա պահում էր վանդակում նա նտան կերակրում էր, պահում էր ոսկե վանդակում,բայց նա այդ օրվանից երգում էր ողբ, բայց երբ ազատ էր արդեն մեկ է երգում էր նունք ողբը, այս պատմվածքում նույնպես, երբ զինվորները հաղտել էին պատերազմում նրանք ուրախ երգ երգելու փոխարեն երգում էին տխուր երգ, որովհետև նրանք պատերազմ ժամանակ կորցրել էին բազմաթիվ ընկերների, թողել էին մայնակ իրենց ընտանքի և նրանք գիտեին գալու է մի օր, որ նորից լինի պատերազմ, կամ էլ չես կարող ասել ինչ: Միշտ հիշեք, որ կյանքը անհնդատ փոխվում և նույնը չի մնում:

Ճագարներ լուսնի տակ

Այս պատմվածքը նրա մասին էր, որ մենք միշտ անհամբեր ենք, մենք միշտ ցանկանում ենք իմանալ, թե ինչ կլինի մեզ հետ մի ռոպե հետո, մի ժամ հետո, մի օր հետո և այդպես մենք նյարդայնանում ենք, ամեն վարկյան սպասում ենք վախով, թե ինչ կլինի մեզ հետ, մի գուցե ես ընկնեմ թակարդը, մի գուցե իմ ընկերները ինձնից հեռանան, մի գուցե ես փախնեմ, մի գուցե… և այդպես, բայց չհաշված նրան, որ մարդիկ կան, ովքեր դրան ուշադրություն չեն դարձնում նրանք ապրում ենք առանց գուցեի նրանք ապրում են ներկայով, նրանք չեն սպասում, թե ինչ է լինելու մի ժամ, կամ մի օր հետո նրանք ապրում են և տեսնում և ասեմ այդպես շատ ավելի հետաքրքիր է անձամբ ես նույնպես ապրում եմ ներկայով և ինչ-որ լինում է թող լինի պետք չէ պախչել ներկայից դեպի ապագա…

Կորսված օրերը

Այս պատմվածքը կարդալով ես հասկացա, որ կորցրաց օրերը այլևս չես կարող հետ բերել: Եթե դու մի օր կորցրել ես այլ նպատակով դու այլևս չես կարող նրան ետ բերել, այդ պատճառով մինչ այլ բանով օգտագործելը պետք է մի լավ մտածել, որ հասկանաս պետք է այլ բանով օգտագործել, թե ավելի կարևոր բան կա անելու, որը թանկ է քո կյանքի համար: Այդ պատճառով էլ կոչվում է, որ օրերը թանկ են, թանկ են ամեն-ամեն ինչից աշխորհում դրանից թանկ բան չկա, այդ պատճառով պետք է այն հասկանալով, զգույշ և օգտակար օգտագործել, որովհետև եհտո այն ետ չես կարող բերել, դա միայն հրաշքներում է հնարավոր: Չնայած չես կարող ասել, որ հրաշխներ գոյություն չունեն…

Մարդը, որ ուզեց ապաքինվել

Թարգմանում ենք ԲՈՒՑԱՏԻ

Рубрика: Պատմություն

Միջնադարյան Ճապոնիա

Kasuga-taisha_Kinryū-jinja.jpg

Ճապոնիան միջնադարում

Միջնադարյան պետություն է, գտնվում է Արևելյան Ասիայի չորս խոշոր կղզիների՝ Սիկոկուի, Հոնսյուի, Հոկայդոյի  և Կյուսուի վրա։ Ճապոնիայում միջնադարը զարգացել է երեք փուլով՝ վաղ, միջին և ուշ։ Ճապոնիայի պատմության մեջ վաղ միջնադարը առանձնանում է նրանով, որ այս ժամանակահատվածում ճապոնական սինտո կրոնի կողքին տարածվեց բուդդայականությունը և կատարվեց Տայկա մեծ հեղաշրջում։ Միջին միջնադարում հիմնականում կատարվեցին մշակութային փոփոխություններ, և գիտությունը աննախադեպ վերելք ապրեց։ Ուշ միջնադարում Ճապոնիայում հաստատվեց Սյոգունների իշխանությունը, և ձևավորվեցին քաղաքական նոր դասերը։

Բուդդայականության տարածումը Ճապոնիայում. Սինտոյի գաղափարը

Վաղ միջնադարյան ժամանակաշրջանում ճապոնական հիմնական կրոնի՝ սինտոյի կողքին տարածվում էր նաև բուդդայականությունը։ Ճապոնական սինտոն ասում էր, որ աշխարհը լցված է աստվածային հոգիներով, իսկ կայսրերը սրբացվում էին և ծագում Արեգակի աստծուց։ Կա մի այսպիսի ավանդույթ, որ 552-553 թթ. հարավկորեական մի կայսր Բուդդայի ոսկեզօծ արձանը և հնդկական որոշ մագաղաթյա ձեռագրեր ուղարկում է ճապոնական արքայազն Կարուին և առաջարկում բուդդայականություն ընդունել։ Այս առաջարկը մերժվում է, սակայն այն հակասություններ է առաջացնում Սոգո տոհմում։ Պատճառը այն էր, որ ճապոնացիները մտածում էին, որ բուդդայականության ընդունումը կուժեղացնի ճապոնական զինվորական ներուժը։ IV դարի վերջին Սյոտոկու Տայսին արդեն ակնհայտ քարոզում էր բուդդայականությունը և նպաստում չինական մշակույթի տարածմանը Ճապոնիայում։ VII դարի 20-ական թվականներին արդեն Ճապոնիայում կար մոտավորապես 50 բուդդայական կառույց։ Նա ողջունում էր բուդդայական վանահայրերի գալուստը, սակայն բուդդայական վանահայրերը իրենց հետ բերում էին նաև չինարեն լեզուն։ Այս իրադարձությունների կիզակետում VII դարի վերջում արդեն իր դիրքերը կորցրեց ճապոներեն լեզուն և սինտո կրոնը։

Կառավարություն

Միջնադարյան Ճապոնիան հասկանալու համար մենք պետք է հասկանանք՝  ինչ բան է կառավարություն, տնտեսություն և կրոն: Սկսենք՝ նայելով միջնադարյան կառավարությանը:
Ճապոնիայի կառավարության ղեկավարն էր կայսրը, ժառանգական միապետը, որը չպահանջված իշխանությամբ էր … առնվազն տեսականորեն: Իրականում կայսրը միջնադարյան ժամանակաշրջանում, մեծ մշակութային իշխանություն ունեցող որևէ մեկն էր, բայց ոչ իրական քաղաքական ուժ: Այն հանգստանում էրՃապոնիայի ամենաազդեցիկ ռազմագերի Սադունի հետ: Սյուունին նշանակվել է կայսրը և բարձրագույն զինվորական հրամանատար, սակայն այս զորավարը վերջնականապես գերազանցեց կայսրության հեղինակությունը և որոշեց Ճապոնիան:

 

Միջնադարյան տնտեսությունը

Դեյմոն, իր զորքերի սամուրայի հետ, միջամտության ժամանակ պայքարում էր վերահսկողության համար: Այսպիսով, սա մշտական ​​պատերազմի դարաշրջան էր: Չնայած դրան, Ճապոնիայի տնտեսությունն այս տարի աճեց: Գյուղատնտեսության և տեխնոլոգիաների նոր նորամուծությունները թույլ են տալիս առավել արդյունավետ ֆերմերային տնտեսություններ, առևտրականներ ավելի շատ Չինաստանի և Կորեայի հետ վաճառել, իսկ արհեստավորները գտել են բազմաթիվ դիիմիոներ `իրենց ձեռագործներին աջակցելու համար: Ասվում է, որ միջնադարյան Ճապոնիան դեռևս գոյություն ունի ֆեոդալական կառուցվածքով:

Կրոն

Միջնադարյան դարաշրջանում բոլոր պատերազմների և ոչնչացումներն զարմանալի չէ, որովհետև կրոնն աճում է այդ կարևորությամբ: Մարդիկ նայում էին հավատքին, փրկելու նրանց քաոսից, կամ, ամեն դեպքում, մահից հետո մի տեսակ փրկություն ապահովելու համար: Ճապոնիայում գերակշռող կրոնն այս ժամանակաշրջանի մեծ մասն էր բուդդիզմը : Թեև բուդդիզմը շատ ավելի վաղ է մտել Ճապոնիա, այն ընդհանրապես չի ընդունվել մինչեւ միջնադարյան դարաշրջանը:

Տաճարներ եւ աշխարհիկ շենքեր

Այդ ժամանակ Ճապոնիայի առանձնահատկությունները շատ առումներով կապված էին բուդիստական ​​աղանդների տեսքով, որոնք միավորում էին Բուդդայի ուսմունքները և Սինտոյի ավանդույթները: Վանքերը և տաճարները կրկին սկսեցին տեղաբաշխվել քաղաքի պատերից դուրս, անտառներում և լեռներում: Նրանք հստակ ծրագիր չունեին, կարծես պատահականորեն հայտնվել էին ծառերի կամ լեռների միջև: Հարդարումը բնությունն էր, շենքերը, ըստ երևույթին, հնարավորինս պարզ էին: Լանդշաֆտը թվում էր, թե ճարտարապետական ​​կառույցների շարունակությունն է: Վանքերը չեն հակադրվում բնությանը, բայց ներդաշնակորեն տեղավորվում են դրան: Նույն սկզբունքով էլ ստեղծվեցին աշխարհիկ շենքեր: Շինեցին, գույքի մեծ տաղավարը, մի տարածք էլ, անհրաժեշտության դեպքում: Յուրաքանչյուր շենքը պարտադիր ուղեկցվում էր այգիով, հաճախ փոքրիկ, և երբեմն, ինչպես նաև կայսրության պալատում, լողավազաններով, կամուրջներով և գազաբալոններով: Նման այգիներ չեն կարող պարծենալ միջնադարյան Ասիայից: Ճապոնիան, որը վերամշակեց Չինաստանից ստացված ոճերն ու տարրերը, ստեղծեց սեփական ճարտարապետությունով, անխտիրկապված բնության հետ:

Նկարչություն

Փոփոխվեց նաև քանդակները. Նոր պատկերներ հայտնվեցին, դարձավ ավելի նուրբ և բազմաշերտ: Այնուամենայնիվ, ազգային առանձնահատկությունները ամենատարածված են նկարչության մեջ: 11-րդ դարում նոր ոճ էր առաջացել `Յամատո-ի: Նրա համար ջրի գույները օգտագործվեցին: Հիմնականում Յամատո-ն օգտագործվել է տարբեր տեքստերի նկարագրության համար: Այս պահին ակտիվորեն զարգացավ գեղարվեստականությունը, կային գրքեր կամ պատմություններ, որոնց մեջ ներառում էին բանաստեղծական աշխարհայացքը և բնության պաշտամունքը, որը բնորոշ էր միջնադարյան ճապոնացիներին: Որպես կանոն, այդ տեքստերը ուղեկցվում էին նկարազարդումներով: Յամատո-ի վարպետները կարողացան փոխանցել բնության մեծությունը և մարդկանց զգացմունքային փորձը, օգտագործելով տարբեր գույներ `հասնելով փայլի և թափանցիկության ազդեցությանը: Աշխարհի բանաստեղծական ըմբռնումը նկատելի է այդ ժամանակի լաքապատման մեջ `բառացիորեն լուսավոր տախտակներով և ծաղկամաններով, հարթ երաժշտական ​​գործիքներով, կախովի կախոցներով:

Աղբյուր`

Միջնադարյան Ճապոնիա

Medieval Japan: Religion, Government & Economy

Средневековая Япония. Культура средневековой Японии

Կարծիք`

Միջնադարյան Ճապոնիան և նրա կրոնն ինձ շատ դուր եկան: Վատն այն է, որ պատերազմների «շնորհիվ» է պետությունը հարստանում: Նրանց կառավարությունն ինձ դուր չի եկել, որովհետև կայսրը պետք է պահանջված լինի և պատրաստ ամեն ինչին ամեն ինչով, սակայն նա չպահանջված պաշտոնյա էր և չուներ իրական քաղաքական ուժ:

 

Рубрика: Անգլերեն

Check your progress

Check your Progress

1.

a

  1. Look at those clouds. It’s going to rain.
  2. I’ve got a difficult history project to do. My sister help me with it.
  3. I don’t watch television tonight. All the programmes are boring!
  4. Are you wear your black jeans tonight?
  5. My parents visit my grandfather at the weekend.
  6. Peter doesn’t like horses. He don’t ride with us this afternoon.
  7. There’s a party next Friday night, and we dance all night!

 

b.

  1. Come on, Julie! We mustn’t be late!
  2. It’s a great book. You really must read it.
  3. Sorry, Jimmy, I’m late. I mustn’t go now.
  4. You mustn’t tell anyone about this! It’s too embarrassing.
  5. Diane, turn the music down! You mustn’t play it so loudly!
  6. I can go out with you tonight, but I must be home before midnight.
  7. OK, you can have a pet snake- but it mustn’t come into the house!

c.

  1. If you help me, I buy you an ice cream.
  2. If Jack come to school late, the teacher be really angry.
  3. The neighbours complain if we make a lot of noise.
  4. If I have time, I get the tickets this afternoon.

 

2

a.

  1. We’re all worried about his health. He should really give up smoking.
  2. If you want to be fit, why don’t you go in for some sport?
  3. If you don’t understand this word, look it up in a dictionary.
  4. It was unfair that the teacher told of for talking. It wasn’t me who was talking!
  5. You don’t need to help me with this problem. I think I can work it up myself.
  6. My uncle is a designer. He wants to take up his own business soon.
  7. There’s a new youth club in our street. Let’s check it up.

 

b.

  1. I was really tired last night when I went to bed. Yesterday was a very tiring day.
  2. We were exciting about going to the football, but in the end it was a boring match.
  3. I thought the Dracula film was quite frightened, but my girlfriend wasn’t frightening at all.
  4. We went to a museum last Sunday. My parents thought it was really interesting, but I was a bit bored.