Рубрика: Հասարակագիտություն

Հասարակագիտություն

afraid-843.png

Այս դասին մենք խոսեցինք վախերի մասին։ Վախը բոլորի մոտ տարբեր ձևով է արտահայտվում և ամեն մարդ ունի իր վախերը։ Օրինակ ես շատ եմ վախենում բարձրությունից և ոչ մի կերպ չեմ կարողանում հաղթել այդ բաժին, բայց ինձ թվում է դա նորմալ է և ամեն մեկս էլ ունենք գոնե մեկ փոքրիկ վախ։ Բայց կան բաներ որոնք կարող են բերել իրական սթրեսների և հոգեկան խանգարումների։ Օրիանկ՝ դա այն վախն է, որը երեխային մայրիկը թույլ չի տալիս գնա բակ, որովհետև գիտակցում է, որ պետք է կեխտոտի իր հագուստը և նա չի ցանկանում լվանալ դրանք և նա խաբում է իր երեխային, որ օրինակ բակում օձեր կան և եթե գնաս բան նրանք քեզ կկծեն և բնականաբար երեխան կվախենա և չի Գնա և ամեն անգամ մայրիկը կարող է երեխային վախեցնել և երեխայի մոտ դա կտպավորվի և նա կսկսի վախենալ բան իջնելուց և այդ ամենը իր մայրիկի պատճառով է, որ նա չի ցանկացել իր երեխայի հագուստը մաքրել։ Երեխան կարող է դառնալ անգամ 20 տարեկան և ավելի մեծ և նա դեռ կարող է վախենալ բան իջնելուց և դա իր մոտ տպավորված կմնա մինչև իր կյանքի վերջ և դա շատ սխալ է, որովհետև նրա մոտ կարող է հոգեբանական շեղումներ լինել և նա ընկնի շատ վատ սթրեսային վիճակում, ինչը կարող է շատ վատ իրավիճակների հասցնել։

Реклама
Рубрика: Հովհաննես Թումանյան, Գրականություն

Հովհաննես Թումանյան — 150

ԹումանյանԲերանացի իմանալու պարտադիր նյութերը՝ նախագծի համակարգող Սոֆյա Այվազյանի բլոգում։

 

 

 

 

 

  1. Թմբկաբերդի առումը․ նախերգանք
  2. Իմ երգը
  3. Ախ, ինչ լավ են սարի վրա․․․
  4. Ես շընչում եմ միշտ կենդանի Աստծու շունչը ամենուր.
    Ես լըսում եմ Նըրա անլուռ կանչն ու հունչը ամենուր.
    Վեհացնում է ու վերացնում ամենալուր իմ հոգին
    Տիեզերքի խոր մեղեդին ու մըրմունջը ամենուր։
  5. Իմ կընունքին երկինքը` ժամ, արևը` ջահ սըրբազան,
    Ծիածանը նարոտ եղավ, ամենքի սերն` ավազան.
    Սարը եղավ կընքահայրըս, ցողը` մյուռոն կենսավետ,
    Ու կընքողըս Նա ինքն եղավ, որ սահմանեց ինձ պոետ։
  6. Տիեզերքում աստվածային մի ճամփորդ է իմ հոգին.
    Երկրից անցվոր, երկրի փառքին անհաղորդ է իմ հոգին.
    Հեռացել է ու վերացել մինչ աստղերը հեռավոր,
    Վար մնացած մարդու համար արդեն խորթ է իմ հոգին։
  7. Երկու սև ամպ
  8. Մեր ուխտը
  9. Զուր եմ փախչում, ինձ խաբում,
    Հազար կապ է ինձ կապում.
    Ամենքի հետ ապրում եմ,
    Ամենքի չափ տառապում:
  10. Ինչքա՜ն ցավ եմ տեսել ես,
    Նենգ ու դավ եմ տեսել ես,
    Տարել, ներել ու սիրել,-
    Վատը` լավ եմ տեսել ես։
  11. Քանի՜ ձեռքից եմ վառվել,
    Վառվել ու հուր եմ դառել,
    Հուր եմ դառել` լույս տվել,
    Հույս տալով եմ սպառվել։
  12. Հոգիս` տանը հաստատվել―
    Տիեզերքն է ողջ պատել.
    Տիեզերքի տերն եմ ես,
    Ո՞վ է արդյոք նըկատել։
  13. Ո՜նց է ժպտում իմ հոգին
    Չարին, բարուն,― ամենքին.
    Լույս է տալիս ողջ կյանքիս
    Ու էն ճամփիս անմեկին։
  14. Ի՜նչ ես թռչում, խև-դև սի՛րտ,
    Հազար բանի ետև, սի՛րտ,
    Ես ո՞նց հասնեմ հազար տեղ
    Քեզ պես թափով, թեթև, սի՛րտ։
  15. Հին աշխարհքը ամեն օր
    Հազար մարդ է մըտնում նոր,
    Հազար տարվան փորձն ու գործ
    Ըսկըսվում է ամեն օր։
  16. Ազատ օրը, ազատ սերը, ամեն բարիք իր ձեռքին,
    Տանջում, տանջվում, որոնում է, ու դժբախտ է նա կըրկին.
    Է՜յ անխելք մարդ, ե՜րբ տի թողնես ապրողն ապրի սրտալի,
    Ե՞րբ տի ապրես ու վայելես Էս աշխարքը շեն ու լի։
  17. Հե՜յ ագահ մարդ, հե՜յ անհոգ մարդ, միտքդ երկար, կյանքըդ կարճ,
    Քանի՜ քանիսն անցան քեզ պես, քեզնից առաջ, քո առաջ.
    Ի՜նչ են տարել նըրանք կյանքից, թե ի՛նչ տանես դու քեզ հետ,
    Խաղաղ անցիր, ուրախ անցիր երկու օրվան էս ճամփեդ:
  18. Ո՞ր աշխարքում ունեմ շատ բան, միտք եմ անում` է՞ս, թե էն.
    Մեջտեղ կանգնած միտք եմ անում, չեմ իմանում` է՞ս, թե էն.
    Աստված ինքն էլ, տարակուսած, չի հասկանում ինչ անի.
    Տանի՜, թողնի՜,- ո՞րն է բարին, ո՞ր սահմանում` է՞ս, թե էն։
  19. Ամեն անգամ քո տվածից երբ մի բան ես դու տանում,
    Ամեն անգամ, երբ նայում եմ, թե ի՞նչքան է դեռ մնում,-
    Զարմանում եմ, թէ` ո՜վ շռայլ, ի՜նչքան շատ ես տվել ինձ,
    Ի՜նչքան շատ եմ դեռ քեզ տալու, որ միանանք մենք նորից։
  20.  Հազար տարով, հազար դարով առաջ թէ ետ, ի՜նչ կա որ.
    Ես եղել եմ, կա՜մ, կլինեմ հար ու հավետ, ի՜նչ կա որ,
    Հազար էսպէս ձևեր փոխեմ, ձևը խաղ է անցավոր,
    Ես միշտ հոգի, տիեզերքի մեծ հոգու հետ, ի՜նչ կա որ։
  21. Էս է, որ կա… Ճիշտ ես ասում. թասդ բե՛ր։
    Էս էլ կանցնի` հանց երազում, թասը բե՛ր։
    Կյանքն հոսում է տիեզերքում զնգալեն,
    Մեկն ապրում է, մյուսն սպասում. թասդ բե՛ր։

Դասաժամերին ընթերցելու վերլուծելու նյութերը։

Թումանյանի հոդվածները․

Ընթերցել օրական մեկ հոդված և

  • կազմակերպել քննարկում հոդվածում բարձրացրած հարցերից որևէ մեկի կամ մի քանիսի շուրջ, ներկայացնել տեսանյութով
  • վերլուծել ասելիքը, համեմատել մեր ժամանակների հետ, գտնել նմանություններ և տարբերություններ, նյութը հրապարակել բլոգում
  • հոդվածի հիման վրա հարցաշար կազմել, հարցում կազմակերպել ցանկացած վայրում, եզրակացություն անել, տեսա-ռադիոնյութը թողարկել բլոգում և ենթակայքում

Մի՞թե դժվար է

Այս հոդվածի ասելիքն այն է, որ մարդիկ հեռվացել են իրարից և դարձել են օտարականներ։ Մի՞թե տարօրինակ չէ այն, որ մարդիկ իրար տեսնելիս ուրախանում են և հուզվում, ախր ինչու՞։ Դա այն պատճառով է, որ մարդիկ, ընկերները, բարեկամները, հարազատները և այլն սկեսլ են քիչ շփվել վիրտուալ կյանքով, սկսել են քիչ հավաքույթներ կազմակերպել, կամ ուղակի գնալ տեսնել և առորյա կյանքից զրուցել։ Իսկ ինչու այդպես անել, եթե կարելի է, ուղակի համացանցի շնորհիվ զրուցել, հեռախոսով զրուցել, կամ նամակագրություններով, բայց դա սխալ է, որովհետև կյանքիտ վառ օրերը պետք չէ միշտ անցակցնել ոչ վիրտուալ կյանքով պետք է ապրել մի փոքր գոնե վիրտուալ, որպեսզի տեսնես շրժապատտ, ընկերներիտ և սովորական անծանոթ մարդկանց ովքեր քայլում են։ Մի՞թե դժվար է դուրս գալ տնից և գնալ դեպի այն կյանք, ինչի համար դու ծնվել ես, ինչի համար կյանքը ստեղծված է։ Իհարկե դժվար չէ, ուղղակի պետք է մտքին դնել և կատարել։

 

Մեծ ցավը

Այս հոդվածի ասելիքն այն է, որ մենք չեն գնահատում այն, ինչ-որ ունենք, չենք գնահատում մեր Հայաստանը, մեր հողն ու ջուրը։ Պետք է գնահատել այն ինչ ունես և չգնաս ընտրես ուրիշինը, որովհետև դու դրանով հասկացնում ես, որ դու չունես քոնը, քո սեփականը։ Ամենացավալին այն է, որ մենք մաքուր ջուր ունեցակ արաջատար երկիրն ենք, բայց մենք դա չենք գնահատում և չենք հպարտանում դրանով, այլ ընդհակառակը ավելի ենք կոտոտում և ոչնչացնում։

 

Անկեղծ չենք

Այս հոդվածի ասելիքն այն է, որ մենք անկեղծ չենք միմիյանց հետ։ Մենք բոլորս կարծես դերասաններ լինենք բեմի վրա, բոլորս լինենք դերասններ և խաղանք տարբեր ասպարեզներով։ Կարճ ասաց դերասանություններ անենք, երբեք չխոսենք ճիշտը, և երբեք չլինենք անկեղծ և այդ ամենի պատճառով լինում են շատ  ու շատ խնդիրներ և ամենի մեղավորությունն այն է, որ մենք անկեղծ չեն, որը շատ հեշտ է անել, իսկ արդյոք ինչ-որ մեկի մեջ ուժ կգտնվի և կսկսի անկեղծ լինել և ճշմարիտ։

Рубрика: Անգլերեն

Hovhannes Tumanyan

Հովհաննես_Թումանյան.jpg

Hovhannes Tumanyan was born on February 19, 1869 in the village of Dsegh, Tiflis Governorate, Russian Empire (now in Lori Province, Armenia).

His father, Aslan (1839–1898), was the village priest known by the name Ter-Tadevos. He was an offspring of an Armenian princely family of Tumanyan, branch of the famous royal house of Mamikonian that settled in Lori in 10th–11th centuries from their original feudal fief of Taron.

His mother, Sona (1842–1936), was an avid storyteller with a particular interest in fables. Young Tumanyan was the oldest of eight children; his siblings were Rostom (1871–1915), Osan (1874–1926), Iskuhi (1878–1943), Vahan (1881–1937), Astghik (1885–1953), Arshavir (1888–1921), Artashes (1892–1916).

From 1877–1879, Tumanyan attended the parochial school of Dsegh. From 1879–1883 he went to a school in Jalaloghly.Tumanyan moved to Tiflis in 1883, where he attended the Nersisyan School from 1883–1887. Tumanyan’s wrote his first poem at the age of 12, while studying in Jalaloghly school. He lived at the teacher’s house for a while and fell in love with the teacher’s daughter Vergine.Since 1893, Tumanyan worked for AghbyurMurtchHasker and Horizon periodicals and also was engaged in public activism.

In 1899, Tumanyan came up with an idea of organizing meetings of Armenian intellectuals of the time at his house on 44 Bebutov Street in Tiflis (present-day Amaghleba 18, in Sololaki). Soon it became an influential literary group, which often gathered in the garret of Tumanyan’s house. Vernatun means garret in Armenian, which was the name the group was referred to. Prominent members of the collective were Avetik Isahakyan, Derenik Demirchyan, Levon Shant, Ghazaros Aghayan, Perch Proshyan, Nikol Aghbalian, Alexander Shirvanzade, Nar-Dos, Vrtanes Papazyan, Vahan Terian, Leo, Stepan Lisitsyan, Mariam Tumanyan, Gevorg Bashinjagyan and many other significant Armenian figures of early 20th century. With some pauses, it existed until 1908.

In 1912 Tumanyan was elected the president of the Company of Caucasus Armenian Writers.

In the fall of 1921, Tumanyan went to Constantinople to find support of Armenian refugees. After months spent there, he returned ill. After surgery in 1922, he started to get better. But in September, Tumanyan’s disease started to progress again. He was transferred to a hospital in Moscow, where he died on March 23, 1923.